وَ اللهِ شِيعَتُنَا مِنْ نُورِ اللهِ خُلِقُوا ، وَ إلَيْهِ يَعُودُونَ . وَ اللهِ إنَّكُمْ لَمُلْحَقُونَ بِنَا يَوْمَ الْقِيَمَةِ وَ إنَّا لَنَشْفَعُ فَنُشَفَّعُ ! وَ وَ اللهِ إنَّكُمْ لَتَشْفَعُونَ فَتُشَفَّعُونَ ! وَ مَا مِنْ رَجُلٍ مِنْكُمْ إلَّا وَ سَتُرْفَعُ لَهُ نَارٌ عَنْ شِمَالِهِ وَ جَنَّةٌ عَنْ يَمِينِهِ فَيُدْخِلُ أَحِبَّآءَهُ الْجَنَّةَ وَ أَعْدَآءَهُ النَّار « 1 » . « سوگند به خدا شيعيان ما از نور خدا آفريده شده‌اند و بازگشتشان بسوى اوست . و سوگند به خدا كه شما شيعيان ، در روز قيامت به ما ملحق خواهيد شد ، و ما شفاعت مىكنيم ، و شفاعت ما پذيرفته مىشود ! و سوگند به خدا كه شما شفاعت مىكنيد ، و شفاعتتان پذيرفته است ! و هيچيك از شما شيعيان نيست ، مگر اينكه در روز قيامت آتشى از طرف چپ او ساطع ميگردد ، و بهشتى و باغى از طرف راست او پديدار مىشود ؛ و آن شيعه هر كدام از دوستانش را كه بخواهد در بهشت مىبرد و هر كدام از دشمنانش را به آتش مىاندازد . » و در « ثواب الاعمال » مرحوم صدوق از پدرش از سعد از ابن عيسى از محمّد بن خالد از نضر از يحيى حلبى از أبو المَغْرا از أبو بصير از علىّ صائغ روايت كرده است كه : قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : إنَّ الْمُؤْمِنَ لَيَشْفَعُ لِحَمِيمِهِ ، إلَّا أَنْ يَكُونَ نَاصِباً ؛ وَ لَوْ أَنَّ نَاصِباً شَفَعَ لَهُ كُلُّ نَبِىٍّ مُرْسَلٍ

--> ( 1 ) « علل الشّرائع » طبع نجف ، ص 94 ، در باب علّت اينكه چه بسا انسان بدون سبب محزون و مسرور مىشود ، در ذيل حديث مفصّلى از أبو بصير آورده است .